TOEN

De herinnering maakte de wandeling belangrijk.
Niet de gebeurtenis zèlf.
Meewarig zag hij jaren later hoe de jonge clown van destijds over het festivalplein naar de kleedkamer liep, buiten zijn veilige decor, als een vis op het droge. Hoe hij het publiek probeerde niet te laten lachen, omdat hij niet aan het spelen was. Om, toen er nog harder gelachen werd, dan maar te spélen dat hij niet speelde.
Ochèrm! Nergens zo donker als in je eigen schaduw.
Ten tijde van het genante wandelingetje was nog niet te voorzien dat diezelfde gebeurtenis met de jaren een totaal ander perspectief zou krijgen, een nieuwe kleur.
Dat die gang naar Canossa in te grote schoenen en met groteske schmink met terugwerkende kracht het moment zou markeren dat de clown besloot om op straat theater te gaan maken.

Waarschijnlijk liep hij destijds buiten de tijd en merkte hij daarom niks. Nog niks. Pas na het verlopen van veel tijd zouden die paar onbeduidende passen haar indrukwekkende schaduw terug werpen.
Terwijl in de verre toekomst de stralende zon het gezicht van de clown zou strelen, zou met terugwerkende kracht de verleden tijd onvoltooid blijken te zijn geweest.
Op het moment dat hij de vrijheid had verworven om zich te laven in de enige echte natuurlijke ‘spotlight’, genoot hij als de bergbeklimmer, die na ontelbare ontberingen de hoogste top had bereikt.
Totdat hij over zijn schouder keek en zag dat hij slechts de stoeprand had bestegen. Kwestie van tijdverschil.
Over de schouder van de tijd kijkend zag je ook, dat het nog lang ging duren voordat de jonge clown zichzelf zou verlossen van de drang naar volle zalen en grote affiches.
Het zou pas in de verre toekomst duidelijk worden dat de clown toen de schmink van zijn gezicht had kunnen vegen.
Dat de tijd toen al was gekomen dat hij de clownsjas en zijn loden schoenen in de kleedkamer kon achterlaten.
En dat hij toen al met een gerust hart het juk van de theaterwetten van zich af had kunnen werpen, de kleedkamerdeur had kunnen openen, en bevrijd en bereid, naar buiten had kunnen gaan, zijn publiek tegemoet. Toen al. Toen hij nog niet kon voelen dat het binnen te koud werd.