Visiteclowns

Er zijn, hier en nu, vijf personages.
Het spijt mij!
Ik zou ook liever beginnen met:
er waren eens,……..en
heel, heel lang geleden………..en
in een tijd dat de dieren nog spraken………..of
in een mysterieus land hier ver vandaan…………..
Dat was veel mooier geweest.

Maar dan zou ik sprookjes vertellen.
En dat gaat helaas niet: deze personages hebben namelijk geen geheugen.
Dus als ze er ‘eens waren’, dan zouden ze het waarschijnlijk niet meer weten.
Zeker als het heel lang geleden was.
Dat weet ik wel zeker trouwens, omdat ik weet dat weten niet hun sterkste punt is.
Eigenlijk weten ze niks.
Hoewel ze daar nooit over spreken.
Dat is geen schaamte of zo, maar ze spreken nou eenmaal nergens over.
Ze kunnen niet eens spreken.
Niet dat ze zo stil zijn: ze maken soms zelfs flink lawaai.
Maar niemand verstaat ze.
En, om helemaal eerlijk te zijn, zij zelf verstaan het ook niet.

Als mensen hun verhaal horen, zeggen ze, omdat ze dat denken te weten: ‘Oh, wat zielig!’
Maar onze personages hebben er geen last van.
Nou, eventjes dan.
Dat is het voordeel als je geen geheugen hebt.

Er wordt gefluisterd dat ze van een andere tijd zijn en uit een andere wereld komen.
Ze worden clowns genoemd, maar dan weet je nog niks.
In deze wereld wordt nou eenmaal iedereen, die niet in een hokje past, clown genoemd.
Omdat niemand er nog herinneringen aan kan hebben, bestaat hun wereld ook niet meer.
Om de wereld van de clowns te kunnen verklaren heeft een geleerde hem opnieuw uitgevonden. Zo gaat dat meestal in deze wereld.
Onze geleerde heeft een naam bedacht, eigenlijk een beetje een rare naam: hun wereld zou Alz heten.
En iedereen zegt dat dan de geleerde weer na.

Ze worden dan ook vaak Alzheimers genoemd.
Maar dat hebben ze liever niet.
Waarom, dat weten we niet.
En zij natuurlijk ook niet.
Het is meer een gevoel.
En zo komen we bij hun grote kracht: gevoel.
Voor muziek, maar ook voor stilte.
Voor de lucht en het plafond.
Gevoel voor fietswiel, theepot, vogelkooi.
Gevoel voor de stappen die je zet en de leegte die je achterlaat.
En vooral gevoel voor elkaar.
Het gevoel van verwantschap met onbekende vrienden.
Een gevoel van verbondenheid met alle mensen van hun volk.
Ze herkennen elkaar ook altijd.
Op zijn minst denken ze dat, maar ja……
Laten we voor de zekerheid zeggen dat ze dat gevoel hebben.

Onze vijf clowns zijn steeds op zoek naar andere mensen van hun verloren volk.
En als ze hun mensen gevonden hebben, gaan ze op visite.
Uiteraard weten ze niet waarom, maar iemand heeft verteld dat zoiets in deze wereld op prijs wordt gesteld.
Ze weten alleen natuurlijk niet wat ze moeten doen als ze op visite zijn.
Dat komt dan vooral weer omdat ze niet weten wat doen is.

Door dit alles, zijn ze er eigenlijk alleen maar.
Maar dat kunnen ze ook als de beste: zijn.
Er zijn weinig mensen die kunnen zijn, zoals zij zijn.
Samenzijn en alleenzijn.
Stil zijn en luidruchtig zijn.
Groot en klein tegelijk zijn.
En natuurlijk altijd met gevoel:
Soms met angst.
Ook vaak met verdriet, maar het liefst met plezier.

Onze clowns zijn blij dat ze zijn.
Met zijn vijven vieren ze dat ze ZIJN.
Vooral NU.
En bij voorkeur HIER.

Someren, 23 november 2008,
Toon Maas